14 Ocak 2009 Çarşamba

10. ayım

2009 yılı kutlu olsun! Benim için de dopdolu, mutlu, hareketli, eğlenceli, sağlıklı, canlı, şeker gibi ya da daha çok sevdiğim limon gibi olsun! Artık oturuyorum, sıralıyorum, gayet hızlı emekliyorum. Kendi kendime ayakta durma çabalarım şimdilik sonuçsuz kalsa da aklıma geldikçe deniyorum. Çekmece denen şeylerin karıştırılmalık olduğunu, telefonla konuşurken, simitçi, bozacı, eskici geçerken "eeeh" diye seslenmeyi, anneannemi "cıs" diye taklit etmeyi, beğenmediğim yemeği dışarı püskürtmeyi, televizyon kumandasına basınca kanal değiştiğini, bir sürü oyuncağın parmakla dokununca ses çıkardığını veya ışıldadığını, kağıdın, gazetenin tadını, zil çalınca sevdiğim birilerinin geldiğini, kapıların açılabileceğini, şarkılara el çırparak tempo tutmayı biliyorum. Inne'mi ve Gaga'mı, anneannemi geee diye çağırmayı biliyorum.  Sütlaç, şekerpare, turfanda, cadı, kanca, kerpeten, muhtar annemin ve babamın yerine göre bana yakıştırdıkları isimler.  Bu ay ilk hastalığımı atlattım. Ateşlenince sevdiklerimi telaşlandırdım ama şimdi küçük küçük öksürükler dışında iyiyim. Öksürünce benimle daha çok ilgilenildiğini de anlamış olabilirim, kimbilir...


Yine mi beslenme saati geldi? 


Doğalgaz zamlarından sonra mecburen eskimo oldum...



Ben bu yuvarlağı delikten atmasam da yesem olmaz mı?


Biber Ali'den sonra Biberiye İpek karşınızda, hem de turfanda!



Ben bu sepete nasıl sığıyormuşum anlaşılır gibi değil di mi?



Yılbaşında çok cici oldum.



Ve tabi ki adet yerini bulsun diye yılbaşı gecesi bir buçukta uyudum, bütün gece evde keşiflerime devam ettim..


Büyük dayım ve Özgür yengem, Öykü'ye ve bana aynı ayıcıktan almışlar, kardeş kardeş oynayalım diye.


Babamın hediyesi kağıttan yenilebilir kitap olsa idi daha iyiydi ama bununla da idare edeceğiz artık...

Küçük dayımın hediyesinin kendisi eğlenceli, kutusu daha bir eğlenceli...



Arabada şekerleme yapmak çok keyifli.


Bu aylık da bu kadar. Önümüzdeki ay görüşmek üzere. Ben bu arada birkaç tur atıp geleyim...



15 Aralık 2008 Pazartesi

9. ayım

Koskoca 9 ayı geride bıraktım. Artık tuz ve şeker olmamak kaydı ile herşeyi yiyebiliyorum. Tabii faydalı ve sağlıklı olan herşeyi! 5 dişim var, 6. da yolda. Oyuncaklarımla oturup oynamayı seviyorum. Özellikle müzikli ya da sesli olanları. Bu soğuk havalarda en sevmediğim şey kat kat giyinmek zorunda olmak. Yaz gelse de bu dertten kurtulsam.
Gayet hızlı emekliyorum, tutunup ayağa kalkıyorum ve sıralıyorum. Yürümeye epey yaklaştım galiba...
Bu ay bol fotoğraf az yazı ile karşınızdayım...

Ceeeee!!!!

Karıştırıyorsam kendi çantamı karıştırıyorum, ayıp mı yani?

Saç çekmeye bayılırım!

Beni kucağına alacağına fotoğraf çekip duran anneme kızdım.

Anneannemin doğumgününde... İyi ki doğdun anneanneeeee!!!

Özlem teyzemgil bana çilekli pasta şapkası getirmiş. Canım isterse kafama takıyorum, canım isterse yiyorum!

Kasketim biraz büyük geldi, şimdilik kullansın diye dayıma ödünç verdim.

Babamın omzunda kocaman oldum!!!

Nevzat dayı şu kumandayı bana versen de hazır anneannem ortalarda yokken televizyon keyfi yapsam...

Leğenle yolculuk buraya kadarmış, ben bu durakta ineyim...

Dayımın boyun ağrılarını arttırıyorum ama onun pek şikayeti yok sanki?

Bayramlık cicilerim ile dayımın elini öperken...

Büyük amca ile annemin çocukluğunun geçtiği babaanne evinde...

Bayram yorgunluğunu güzelce uyuyarak atmaya çalıştım.

Piyanoyu herkes çalar, marifet kalorifer peteği çalabilmekte!

Dayımla bayram keyfi yaptık...

Karasu sahillerinde derin düşüncelere daldım.

Buğra amca ile Karasu'da gezindik...

Hey, su içerken fotoğraf çekilmez!

Yurdagül teyzemin kucağında neredeyse uyumak üzereyim...

İrem'in bana bayram hediyelerinden biri: minik çıngırak...

9. ayın mutlu sonu: annem, babam ve ben...

13 Kasım 2008 Perşembe

8. ayım

Artık gayet hızlı emekliyorum. Yeni uğraşım ise tutunduğum herşeyden güç alarak ayağa kalkmak. Kalkıyorum kalkmasına da şu denge sağlamak denen şey çok zor iş, Sağlayamadığımda kendimi yerde buluyorum. Kafamı bir kaç kere çok acıttım. Ama büyük bir gayretle çalışmalarımı sürdürüyorum. Çünkü bu çok işime yarıyor. Beni kucağına almasını istediğim kişiye dönüyorum, emekliyorum, ona ulaştığımda da dizlerine tutunup kalkıyorum ayağa. Mecburen beni kucaklarına alıyorlar.
Üst iki dişim de göründü. Ağzıma parmağınızı falan sokayım demeyin, fena ısırırım. Artık sadece fış fış kayıkçıyla değil her şarkıyla yaylanarak eşlik ediyorum. En sevdiğim oyuncak olan ıslak mendil poşetine anneannemin kırk yıllık leğeni eklendi. İçine girip çıkmak çok hoşuma gidiyor. İçinde iken biri beni sürükleyip gezdirdiğinde ise değmeyin keyfime!
Destek olduklarında oturuyorum ama pek sevmiyorum oturmayı. Oturtmaya çalıştıklarında kuvvet alıp hemen ayağa kalkıyorum. Otur otur ne yapacağım... Ayakta kalmak kadar güzeli var mı!

Ceeeee!!!

Heeeey, ayağa kalktım. Niye kimse ilgilenmiyor?

Şu fotoğraf faslı bitse de dayımın doğumgünü pastasından yesek

Ayna ayna söyle bana seninle en çok ilgilenen kim bu dünyada?

Beyaz atlı prenses oldum.

Ateş kediye ateş ediyor, tabi ki şakacıktan...

Ateş ve ben, çoook uzaklara daldık gittik...

İrem'le evde çok sıkıldık. Havalar ısınsa da dışarı çıkıp oynasak.

Büyük hala ve ben

Babamla yollara düşmeden önce...

Oyun sonrası dinlenme vakti

Halamın kucağında keyfim yerinde

Acaba şu bana yaklaşmakta olan yemeği yesem mi yemesem mi?

Bu flütü böyle ses çıkacak şekilde yapsalarmış daha iyi olurmuş

Elmayı böyle yemek daha keyifliymiş.

Gülmeyeyim de çok dişim olmadığı ortaya çıkmasın. Dişlerimin hepsi çıksın da şu azıcığı gözüken güzel sofradaki herşeyi yiyebileyim.

Ben eğirdim anneannem ördü

Bu şapka sanki bana biraz büyük geldi

İşte bu ayki hikayemizde bu kadar...